ای عشق ، پناهگاه پنداشتمت

ای چاه نهفته ، راه پنداشتمت

ای چشم سیاه ، آه ای چشم سیاه

آتش بدی و نگاه پنداشتمت ...

........................................

ای عشق ، شکسته ایم مشکن ما را

این گونه به خاک ره ، میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم

ای دوست ، مبین به چشم دشمن ما را

...........................................

ای عشق در آتش تو فریاد خوش است

هر کس که در آتش تو افتاد خوش است

بیدادخوش است از تو ، وز هستی ما

خاکستری ِ سپرده بر باد خوش است

..............................................

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

آن که ویران شده از یار ، مرا می فهمد

آن که تنها شده بسیار ، مرا می فهمد

بنگر ای دوست چنان از تو فرو ریخته ام

که فقط ریزش آوار ، مرا می فهمد ...

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

                      یک سپیده تا سحر جامانده بود

                                نیمه شب در کوچه تنها مانده بود

                      عابر گمگشته در پهنای شب

                                     خفته در اغمای فردا مانده بود

                     بی هدف دل را به دریا می سپرد

                              آن که عشقش در غزل ها مانده بود

                      آن که مرزش از جدایی می پرید

                                  " نیمه راه عاشقی وامانده بود "

                       در هوای ابری چشمان تو

                                  یک خزان ، تنها به رویا مانده بود

                       در نگاه کوچه ها ، شبگرد عشق

                                      رنگ تلخی های دنیا مانده بود 

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

عاشقا پنجره ها رو وا کنید

غروب عشق منو نگاه کنید

ببینید تا بدونید كه عشق چیه

دنیای عاشقی تون دست کیه

جز خدا تموم عشقا دروغن

اینا رو خاطره ها بهم میگن

میگن از عشقای فانی دور بشید

جز خدا تموم عشقا میمیرن

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

وقتی که برگی رو زمین می افته

 آخه من از تبار این خزونم

به رهی ديدم برگ خزان

پژمرده ز بيداد زمان

كز شاخه جدا بود

   *****   

چو ز گلشن رو كرده نهان

در رهگذرش باد خزان

چون پيك بلا بود

   *****   

ای برگ ستمديده پاييزی        

آخر تو ز گلشن ز چه بگريزی 

   *****

روزی تو هم آغوش گلی بودی     

دلداده و مدهوش گلی بودی 

   *****    

ای عاشق شيدا

دلداده رسوا

گويمت چرا فسرده ام 

   *****  

در گل نه صفايی

باشد نه وفايی

جز ستم ز دل نبرده ام

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

دود آه سینه نالان من

سوخت این افسردگان خام را

محرم راز دل شیدای خود

كس نمیبینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوشست

كز دلم یكباره برد آرام را

........................................

زهی در کوی عشقت مسکن دل

چه میخواهی از این خون خوردن دل

چکیده خون دل بر دامن جان

گرفته جان پر خون دامن دل

نی قصه آن شمع خجل بتوان گفت

نی حال دل سوخته دل بتوان گفت

غم در دل تنگ من از آن است كه نیست

یك دوست كه با او غم دل بتوان گفت

....................................................

من حاصل عمر خود ندارم جز غم

در عشق ز نیک و بد ندارم جز غم

یک همدم با وفا ندارم جز درد

یک مونس نامزد ندارم جز غم

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

 چشم تا باز کنم یک شبه دیدار گذشت  ×××  همه طول سفر یک چمدان بستن بود

رمضان با همه زیبایی رفت                        چه سحرهای مصفایی رفت

    کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

کی روی ، ره ز که پرسی ، چه کنی ، چون باشی !!!؟؟؟

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

شب قدر است و من قدری ندارم          چـه سـازم توشـه قـبری ندارم

مبادا لیلة القدرت سرآید                     گنه بر ناله ام افزونتر آید

  مـــــبادا مـــاه تو پایان بگـــیرد              ولی این بنده ات سامان نگیرد

.....................................................................................

چو بشـكفد به لبت غنـچه های پاك دعا

تو را به جان فاطمه سوگند التماس دعا

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

مالکیت آسمان را بنام کسانی نوشته اند که به زمین دل نبسته اند ...

خداوندا : تقدیرم را زیبا بنویس

                            کمکم کن آنچه تو زود خواهی من دیر نخواهم

                                                                        و آنچه تو دیر خواهی من زود نخواهم ...

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

کاش در این رمضان لایق دیدار شوم ** سحری با نظر لطف تو بیدار شوم

كاش منت بگذاری بسرم مهدی جان**تاكه همسفره تو لحظه افطار شوم

زنگ در كه به صدا دراومد مثل يه منتظر پريدم جلوی در ، درو باز كردم ، يه كارت دعوت  از لای در دقيقاْ افتاد جلوی پاهام ، با تعجب خم شدم و كارتو برداشتم . روش نوشته بود :

" برای بندگان خالص و پاكم "

درون كارت با خط درشت اين جمله به چشم ميخورد :  *** به سوی آسمان ***

خوشحال و خندان به خود گفتم :

 منم دعوت شدم ، دعوت شدم به يه مهمونی ، يه مهمونی بزرگ و باشكوه ، يه جايی كه خيلی ها هستن ، بايد هرچه سريعتر لباسای تميز و مرتبمو بپوشم ، آماده ی رفتن ، رفتن به جايی كه يه ميزبان خيلی مهربون و با سخاوت  داره ، کسی که مهربونيش بيشتر از تعداد ستاره های آسمون و سخاوتش فراتر از حد تصوره .

توي آيينه نگاهی به خودم انداختم و گفتم : يعنی ظاهرم مرتبه !؟

كسی تو وجودم نجوا كرد :

اون ميزبان خوب و مهربون كاری به ظاهرت نداره بايد ببينی چی تو دلت هست و چی نيست ؟

نگاه از آينه برگرفتم و آشفته و هراسان ازش پرسيدم :

يعني بايد چی تو دلم باشه و چی نباشه ؟

جوابمو اینطور داد که بايد يه جارو برداری و هر چی كينه ، بدی ، حسادت ، دروغ ، تهمت و خلاصه هر چی گناه و كار زشته از تو دلت جمع كنی و بريزی بيرون ، البته بايد به جای اونا ، گلهای ایمان ، عشق ،  محبت ، صداقت ، راستی و ... رو تو باغچه دلت بكاری . حالا بگو ببينم  قدرتشو داری كه بتونی  اين كارو واسه ميزبانت انجام بدی ؟

با دودلی دوباره  تو آیینه نگاهی به خودم  كردم و پرسيدم :

يعنی من لايق اين مهمونی هستم ؟!

همون صدا باز جوابمو داد : اگه خودت بخوای اون ميزبان با گذشت ، كارهای اشتباهتو فراموش ميكنه و يه فرصت ديگه بهت ميده ، خوب حالا ديگه چی ميگی ، ميتونی دلتو بزنی به دريا و با پشت كردن به شيطون ، نگاهتو بدوزی به دستای باكرامت پروردگارت .

پيش از اونكه جوابشو بدم با طنين خوش قرآن پيش از اذون ، خواب از چشمام رميد و نگاهم افتاد به صورت قشنگ ماه تو دل آسمون .

دستامو به سوی آسمون بلند كردم و زير لب نيت اولين روز ماه مبارك رمضان را به زبان جاری كردم :

روزه میگيرم برای رضای تو ...

  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                                   واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

چه مبارک سحری بود ، چه فرخنده شبی                               آن شب قدر که این تازه براتم دادند

التماس دعای فراوان از همه خوبان  پاک و خا لص که دعوت شدن  به ضیافت الله

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

من گدا و تمنای وصل او هیهات

مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را

به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

........................................................

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست

مهر تو به جان خسته داریم ای دوست

گفتی که به دلشکستگان نزدیکی

ما نیز دل شکسته داریم ای دوست

..................................................

شنیده ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت

حدیث حول قیامت که گفت واعظ شهر

کنایتی است که از روزگار هجران گفت

...................................................

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

چهره بنما دلربا تا جان بر افشانم چو شمع

......................................................

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

....................................................

زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من

بر امید دانه ای افتاده ام بر دام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

ترک کام خود گرفتم تا بر آید کام دوست

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

ای عزیز

ای فرازنده پرچم هدایت و ایمان

ای راز بر پایی زمین و آسمان

ای خسرو اقلیم وجود

ای فجر امید

ای یوسف فاطمه

با هزاران تأسف می دانیم که غیبت تو از ماست

غِیْبَتُهُ منّا

.......................................................................

چه انتظار عجیبی

تو بین منتظران هم ، عزیز من چه غریبی !!

عجیب تر که چه آسان نبودنت شده عادت

چه بی خیال نشستم ، نه کوششی نه وفایی

فقط نشسته و گفتم ، خدا کند که بیایی ...

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

قال الله تعالی :

مَنْ طَلَبنی  وَجَدَنی ، وَ مَنْ وَجَدَنی  عَرَفَنی ، وَ مَنْ عَرَفَنی  ‌أحَبّنی 

 وَ مَنْ أحَبّنی  عَشَقَنی ، وَ مَنْ عَشَقَنی  عَشَقْتَهُ

 وَ مَنْ عَشَقْتَهُ  قَتَلْتهُ ، وَ مَنْقَتَلْتَهُ  فَعَلَیّ دِیَتُه 

 فَمَنْ عَلَیّ دِیَتُه ، فَأنَا دِیَتُه

آنکس که مرا طلب کند ، می یابد و آنکس که مرا یافت ، می شناسد

 و آنکس که مرا شناخت ، دوست می دارد

و آنکس که مرا دوست داشته باشد

 به من عشق می ورزد و آنکس که به من عشق بورزد

 من نیزبه او عشق می ورزم

و آنکس که به او عشق عشق بورزم ، او را می کُشم

و آنکس که من او را بکُشم ، خونبهایش بر من واجب است

و آنکس که خونبهایش بر من واجب است

 پس من ، خود خونبهایش هستم

" قرّّة العیون ص ۳۶۶ ، الحقائق مصباح الانظار ص ۳۶۹ ، خلاصة المنهج ج۶ ، کلمات مکنونة ص ۸۰ "

بـا درد بـسـاز ، چـون دوای تـو مـنـم                       در کس منگر که آشنای تو منم

گر بر سر کوی عشق ما کُشته شوی                         شُکرانه بده که خونبهای تو منم

.....................................................................................

عارف حقیقی ، واله و شیدای حق است و عارف دروغین ، مفتون شیطان

 عارف حقیقی مست می اَلَست است و عارف دروغین ، مست می پلشت آب انگور

هر دو ، عقل از کف نهاده و بی اختیار هستند ، اما اولی اراده اش را در ارادت حق

فانی کرده است و عقلش را داده تا به جنون عشق رسد

 و آن دیگری طوق ارادت شیطان بر گردن گرفته ...

او نیز به دیوانگی رسیده است،اما دیوانگی اش نه جنون عشق که جن زدگی است 

سوخته دلی و سوخته جانی را جز از بازار پر آتش عشق

 نميتوان خريد

چرا كه جز پروانگان بی پروای عشق ، كسی جر‌أت بال

 سپردن به شعله اين شمع را ندارد

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

 *** این بخشی از سفرنامه حجّ منه  که سوم شعبان ۳ سال پیش تو راه بازگشت به ایران نوشتم***

گرد حرم دویده ام ، صفا و مروه دیده ام                       هیچ کجا برای من ، کرببلا نمی شود

از حجّ و وداع من تا حجّ و وداع حسین (علیه السلام) :

من بسوی فرودگاه .................................................  او قتله گاه

من به امید بازگشت ..............................................  او وداع آخر

من به استقبال زندگی دنیا .....................................  او شهادت

حجّ من تمام ، امّا اصغر ..........................................  حجّ او ابتر اما زیبا و کامل ، چون مقدمه شهادت

لقب من ، حاجی! ................................................  لقب او سیّد الشهداء

به استقبال من با گُل ............................................  به استقبال او با سر نیزه

برای من قربانی کردن گوسفند ................................  قربانی حجّ او طفل شش ماهه اش

بر تن من لباس آراسته ..........................................  بر تن او  کهنه پیراهن

من ساکن در خانه ................................................  او خیمه در صحرا

من بعد از حج ، اسیر دنیا .......................................  او در بهشت ، " سیّدی شباب اهل الجنة "

حال دل سوخته را سوخته دل داند و بس                     شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

                  سرم خاک کف پای حسین است                              دلم مجنون صحرای حسین است

                    بهشت ارزان خوبان دو عالم                                   بهشت من تماشای حسین است

                حسین "علیه السلام" سرسلسله شيدایيان عشق است و شيدايی را به هر كسی نمی‌بخشند     

           شيدايی حق ، پاداش از خود گذشتگی است اما خودپرستان ، مفتونِ شيطانند

             آن نيز جنون است ، اما از آن جنون تا اين شيدايی امانتداران امانت ازلی

               فاصله از زمين تا آسمان است

                     سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی

                 ..................................................................................................

         می‌نويسم قصه‌ها هر دم به خون دل ، ولی

        قصه‌ی چون من گدايی ، پيش سلطان كی رسد ؟

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

ما و مجـنون درس عشـق از یک ادیـب آموخـتیـم           او به ظاهر گشت عاشق ٬ ما به معنی سوختیم

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

بارالها ...
برای همسایه ای که نان ما را ربود , نان
برای آنانی که قلب ما را شکستند , مهربانی
برای کسانی که روح ما را آزردند , بخشش
و برای خویشتن خویش , آگاهی وعشق میطلبم .   "دکتر شریعتی"

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

کسی از عارفی خواست جمله ای بگوید که وقتی ناراحت است ،

خوشحالش کند و وقتی خوشحال است ، ناراحتش کند

عارف تأملی کرد و گفت : این نیز بگذرد ... 

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

بشکست دلم ، کسی صدایش نشنید                                           آری دلِ مرد ، بی صدا می شکند 

فقط چند ثانیه طول میکشد تا زخمهای عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ، ایجاد کنیم

امّا ٬٬٬٬

               سالها طول میکشد آن زخمها را التیام بخشیم

                                                                                   اگر بتوانیم ........

................................................................................................................................

تو اگر میدانستی ، که چه دردی دارد ، که چه رنجی دارد ،

                                           خنجر از دست عزیزان خوردن ،،،،

                                                          از من خسته نمی پرسیدی ،

                                                                                      که چرا تنهایی !!

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

 روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون ٬ بدون اين که متوجه شود

 از بين او و مُهرش عبور کرد .

 مرد نمازش را قطع کرد و داد زد: هی ٬ چرا بين من و خدايم فاصله انداختی ؟

مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق ليلی هستم ٬ تو را نديدم !

تو که عاشق خدای ليلی هستی ٬

چگونه مرا دیدی ؟ 

 یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پُر ز لیلا شد دل پر آه او 

گفت یا رب ٬ از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق ٬ دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

واندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست ٬ آنم می زنی

خسته ام زین عشق ٬ دلخونم مکن

من که مجنونم ٬ تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ٬ من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم

در رگ پیدا و پنهانت منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق ٬ یکجا باختم

کردمت آواره صحرا ٬ نشد

گفتم عاقل میشوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی ٬ گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

نگاه کن ،،،

باز برای تو می نویسم

باز تو را از اعماق وجودم آگاه می سازم

دلم هوای تو را دارد ای دوست

هوای مهربانی دستانت را

اما ...

اما دستانم از تو دور است و چشمانم در حسرت دیدارت اشکبار

همیشه غم نبودنت ٬ ندیدنت ٬ در قلبم سنگینی می کند

ولی همیشه در قلبم جایگاهی عظیم داری

بالاخره ٬ بالاخره به سویت خواهم آمد و دستهای مهربانت را در دست خواهم گرفت ...

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

دل تو ٬ اولین روز بهار

دل من ٬ آخرین جمعه سال

و چه دورند و چه نزدیک به هم !!!

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

یک جرعه درد بود نیازی که داشتم

شد کارساز سوز و گدازی که داشتم

 رقصان شدند پردگیان حریم قدس

از سوز عشق و نغمه و سازی که داشتم

پایم ز پویه ماند ، ولی عشق طُرفه کار

کوتاه کرد راه درازی که داشتم

چون در میان مسجدیان محرمی نبود

گفتم به پیر میکده رازی که داشتم

تا شد رواق ابروی جانانه قبله ام

معراج قرب گشت نمازی که داشتم

چون شیخ شهر ، دعویِ تقوی نمیکنم

عین حقیقت است مجازی که داشتم

در تنگنای لفظ ، محال است حرف عشق

بخشای بر فرود و فرازی که داشتم

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت

 زندگی زیباست اما ...

اما شهادت از آن زیباتر است ،

زندگی زیباست

سلامت تن زیباست ، اما پرنده عشق ، تن را قفسی می بیند که در باغ نهاده باشند . 

و مگر نه آنکه گردن ها را باریک آفریده اند تا در مقتل کربلای عشق آسان تر بریده شوند ؟

 ومگر نه آنکه از پسر آدم ، عهد ازلی ستانده اند که حسین را از سر خویش بیشتر دوست داشته باشد ؟

و مگر نه آنکه خانه تن ، راه فرسودگی می پیماید تا خانه روح آباد شود ؟

و مگر این عاشق بی قرار را بر سفینه سرگردان آسمانی ، که کره زمین باشد ، برای ماندن در اصطبل خواب و خور آفریده اند ؟

و مگر از درون این خاک اگر نردبانی به آسمانی نباشد ، جز کرم هایی فربه و تن پرور بر می آید ؟

پس اگر مقصد را نه اینجا ، در زمین این سقفهای دل تنگ و در پس این پنجره های کوچک که به کوچه های بن بست باز می شوند نمی توان جست ، بهتر آنکه پرونده روح دل را قفس نبیند .

پس اگر مقصود پرواز است ، قفس ویران بهتر . پرستوی که مقصد را در کوچ می بیند ، از ویرانی لانه اش نمی هراسد .

 "شهید سید مرتضی آوینی"

نوشته شده توسط سپهر در ساعت موضوع | لینک ثابت